open-navigation
close-navigation

Uwaga: Włączony jest tryb testowy. W trybie testowym nie są przetwarzane żadne darowizny.

$ 0
Wybierz metodę płatności

Informator dla rodziców dzieci z niepełnosprawnością

Kompendium wiedzy o formach rehabilitacji zdrowotnej, społecznej oraz edukacji dzieci z niepełnosprawnością.

Baza informacji o wszelkiego rodzaju placówkach, instytucjach, w których rodzice dzieci mogą szukać pomocy.

Autor mgr Dominika Modzelewska

Pedagog specjalny, specjalista wczesnego wspomagania rozwoju dzieci i ich rodzin w ZSS nr 78 w Instytucie „Pomnik Centrum Zdrowia Dziecka” w Warszawie.

Mama dziecka z niepełnosprawnością

„Nasze dzieci (i my także) mają ogromne szczęście, że urodziły się w XXI wieku. Wczesna interwencja, opieka specjalistów, portale internetowe, coraz stowarzyszenia sprawiają, że nie zostajemy sami ze swoimi problemami. Możemy liczyć na wsparcie i poradę bardziej doświadczonych rodziców. Tworzymy z nimi krag osób walczących o szczęście i godne życie naszych dzieci.”

Renata, mama Julii

Z pewnością wychowywanie dziecka niepełnosprawnego w rodzinie jest dużym wyzwaniem. Rodziców spotyka wiele nowych zadań, którym poświęcają swój czas. Razem, stopniowo wypracowują odpowiedni styl życia i radzenia sobie z trudnościami i przeciwnościami losu. Jednak warto starać się, by nie wpaść w pułapkę opiekowania się swoim dzieckiem do tego stopnia, aby zapomnieć o sobie i o rodzinie.

Istotne jest, by zadbać o to, by mieć czas na odnalezienie aktywności, które pozwolą czerpać siłę. Jest to niezwykle ważne ze względu na fakt, iż dzieci doskonale wyczuwają, kiedy ich rodzice czują się niepewni, zestresowani i zmartwieni. Konieczne wydaje się wsparcia, które można otrzymać w codziennym życiu. Być może chętni do pomocy będą przyjaciele, rodzina czy znajomi. Zaakceptowanie.

Nie można zapomnieć o instytucjach i specjalistach, którzy chcą być z rodzicem i pomóc jemu oraz samemu dziecku. Nie ma żadnego przymusu czy powodu, by radzić sobie z tą sytuacją na własną rękę. Najtrudniejsze zazwyczaj okazują się początki. Jednak nawet gdy wszystko przytłacza i przerasta nasze możliwości, to na pewno można zauważyć, że istnieje wiele powodów do radości dla rodziców i dziecka. Wraz Z upływem czasu niepełnosprawność będzie mogła się stać zwykłą częścią życia.

mgr Milena Maryon-Nowak / psycholog

Na co możesz liczyć, gdzie szukać wsparcia:

 

Wsparcie psychologiczne i organizacyjne

  • poradnie
  • szpitale
  • ośrodki pomocy społecznej
  • ośrodki wczesnej interwencji
  • fundacje stowarzyszenia
  • telefony zaufania

Wsparcie innych rodziców – doradztwo i informacja

  • stowarzyszenia rodzicielskie
  • grupy wsparcia portale internetowe
  • stowarzyszenia, fundacje

Nikt nie wie więcej jak działać, jak pomaga, jak organizować czas - niż inni rodzice dzieci z niepełnosprawnościami

W trudnych chwilach po diagnozie warto poszukać wsparcia. Kluczowe może być wsparcie innych rodziców, których dzieci zmagają się z podobnymi trudnościami. W Polsce funkcjonują stowarzyszenia rodzicielskie, grupy wsparcia. Warto zorientować się, czy w okolicy działa jakaś grupa lub organizacja skupiająca rodziny z tym samym problemem. Portale internetowe, stowarzyszenia i fundacje sprawiają, że nie jesteśmy sami.

W Polsce mamy dwa systemy orzekania o niepełnosprawności:

  1. System pomocy społecznej

– Miejskie / Powiatowe Zespoły ds. Orzekania o Niepełnosprawności wydają orzeczenia o niepełnosprawności

  1. System oświaty

– reprezentowany przez poradnie psychologiczno – pedagogiczne, które wydają opinie o wczesnym wspomaganiu rozwoju dziecka (WWR), orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego oraz orzeczenie o potrzebie zajęć rewalidacyjno – wychowawczych.

 

FORMALNOŚCI

Uzyskanie pomocy w większości przypadków jest możliwe nie po uzyskaniu diagnozy medycznej, ale w oparciu o orzeczenia i opinie wydawane przez organy niezwiązane ze służbą zdrowia.

Dzieci najmłodsze od momentu wykrycia niepełnosprawności

– orzeczenie o niepełnosprawności

– opinia potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju (WWR)

Dzieci od ukończenia 2,5 lat do czasu rozpoczęcia nauki w szkole

– orzeczenie o niepełnosprawności

– opinia potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju (WWR)

– orzeczenie o kształceniu specjalnym

Dzieci w wieku szkolnym

– orzeczenie o kształceniu specjalnym

– orzeczenie o niepełnosprawności do 16 roku życia, potem orzeczenie niepełnosprawności

Dzieci upośledzone w stopniu głębokim

– orzeczenie o potrzebie rewalidacyjno – wychowawczych

– orzeczenie zajęć o niepełnosprawności do 16 roku życia, potem orzeczenie o stopniu niepełnosprawności.

„Za życiem” Ustawa

W ramach ustawy o wsparciu kobiet w ciąży i rodzin „Za życiem”

Szczegółowe informacje na temat uprawnień przysługujących w ramach ustawy o wsparciu kobiet w ciąży i rodzin zamieszczone są na portalu https://zazyciem.gov.pl/.

Jakie przysługują ci:

    prawa,

    badania,

    rodzaje wsparcia (zdrowotnego i socjalnego).

Kto może skorzystać z uprawnień:

    każda kobieta, w ciąży i jej rodzina (w zakresie informacji i poradnictwa na temat rozwiązań wspierających rodzinę),

    rodziny, w których przyjdzie albo przyszło na świat ciężko chore dziecko. Oznacza to:

        ciężkie i nieodwracalne upośledzenie albo

        nieuleczalną chorobę zagrażającą jego życiu

    kobiety, które otrzymały informację o tym, że ich dziecko może umrzeć w trakcie ciąży lub porodu,

    kobiety, których dziecko umarło bezpośrednio po porodzie na skutek wad wrodzonych,

    kobiety, które po porodzie nie zabiorą do domu dziecka z powodu:

        poronienia,

        urodzenia dziecka martwego,

        urodzenia dziecka niezdolnego do życia,

        urodzenia dziecka obarczonego wadami wrodzonymi albo śmiertelnymi schorzeniami.

Jak skorzystać z uprawnień

Podstawą do skorzystania z uprawnień jest zaświadczenie, które potwierdza ciężkie i nieodwracalne upośledzenie albo nieuleczalną chorobę zagrażającą życiu. Zaświadczenie o chorobie, powstałej w prenatalnym okresie rozwoju dziecka lub w czasie porodu, możesz otrzymać od lekarza ubezpieczenia zdrowotnego, który:

    posiada specjalizację II stopnia lub tytuł specjalisty w dziedzinie: położnictwa i ginekologii, perinatologii, neonatologii, neurologii dziecięcej, kardiologii dziecięcej lub chirurgii dziecięcej.

Ponadto, zaświadczenie wydane przez:

    lekarza podstawowej opieki zdrowotnej,

    lekarza ubezpieczenia zdrowotnego, który posiada specjalizację II stopnia lub tytuł specjalisty w dziedzinie: położnictwa i ginekologii, perinatologii, neonatologii, pediatrii, neurologii dziecięcej, kardiologii dziecięcej lub chirurgii dziecięcej.

Uprawnia dzieci do 18 r. ż.[2] do:

    skorzystania z wyrobów medycznych na zasadach określonych w przepisach ustawy o refundacji, do wysokości limitu finansowania ze środków publicznych określonego w tych przepisach, według wskazań medycznych bez uwzględnienia okresów użytkowania,

    korzystania poza kolejnością ze świadczeń opieki zdrowotnej oraz  z usług farmaceutycznych udzielanych w aptekach.

Pamiętaj też o tym, że każda kobieta w ciąży ma prawo do korzystania poza kolejnością ze świadczeń opieki zdrowotnej oraz z usług farmaceutycznych udzielanych w aptekach.

Oznacza to, że:

    świadczenia ambulatoryjnej opieki specjalistycznej i świadczenia szpitalne powinny być udzielone tym osobom w dniu zgłoszenia,

    jeżeli udzielenie świadczenia w dniu zgłoszenia nie będzie możliwe, powinno ono zostać zrealizowane w innym terminie, poza kolejnością wynikającą z prowadzonej listy oczekujących,

    w przypadku świadczeń ambulatoryjnej opieki specjalistycznej (AOS) świadczenie powinno zostać udzielone nie później niż w ciągu 7 dni roboczych od dnia zgłoszenia.

Dokumentem potwierdzającym powyższe uprawnienia dla kobiet w ciąży jest:

    zaświadczenie od lekarza lub położnej potwierdzające ciążę pacjentki.

Ważne: kobiety w trakcie ciąży mają prawo do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych na zasadach określonych w przepisach ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.

Orzeczenie o niepełnosprawności

Dlaczego jest potrzebne?

Aby uzyskać orzeczenie o niepełnosprawności, należy zgłosić się do Miejskiego/Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności.

Należy tan złożyć następujące dokumenty:

  • wniosek o wydanie orzeczenia o niepełnosprawności
  • zaświadczenie lekarskie

Uwaga: zaświadczenie lekarskie jest ważne 30 dni od daty wydania!

  • inne dokumenty mające wpływ na ustalenie niepełnosprawności np. kopie dokumentacji medycznej, orzeczenia, opinie specjalistów (logopedy, psychologa itp.)

Druki wniosku i zaświadczenia można uzyskać w siedzibie Zespołu lub pobrać ze strony internetowej.

Pomimo tego, że w głowie może wybrzmiewać: „Mam niepełnosprawne dziecko”, nie warto się obawiać. Po pierwsze, orzeczenie przyznawane jest czasowo. Po drugie, to rodzic decyduje kiedy i komu przedstawia ten dokument. Często zdarza się, że małe dzieci, zwłaszcza wcześniaki, po jednym czy dwóch ,,przedłużeniach” nie potrzebują już orzeczenia. Dlatego, to nie oznacza, że Twoje – dziecko jest skazane na niesamodzielność tylko, że przez jakiś czas będzie potrzebowało wsparcia i intensywnej rehabilitacji.

 

Ważne! Jeżeli dziecko nie może stawić się na posiedzenie Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności z powodu długotrwałej i nierokującej poprawy choroby uniemożliwiającej osobiste stawiennictwo (potwierdzonej zaświadczeniem lekarskim) orzeczenie można wydać w trybie zdalnym.

Jak może dopomóc posiadanie orzeczenia o niepełnosprawności?

Można ubiegać się o:  

  • zasiłek pielęgnacyjny,
  • świadczenie pielęgnacyjne,
  • zasiłek rodzinny,
  • dodatek do zasiłku rodzinnego,
  • zasiłek opiekuńczy o program Rodzina 800 plus,
  • ulgi w komunikacji PKP/PKS,
  • ulgi w komunikacji lokalnej,
  • ulgi podatkowe ( na cele rehabilitacyjne, na leki, na cele związane z użytkowaniem samochodu),
  • karta parkingowa (niepełnosprawność ruchowa),
  • dofinansowanie turnusu rehabilitacyjnego – dla dziecka i opiekuna – warto zgłosić się do PCPR / MOPS / MOPR,
  • zaopatrzenie w sprzęt rehabilitacyjny, ortopedyczny oraz środki pomocnicze (m.in. pieluchy, aparaty słuchowe czy okulary, kule, obuwie ortopedyczne, wózki inwalidzkie czy materace przeciwodleżynowe). Szczegółowe informacje na ten temat można uzyskać na stronie PFRON.
  • dofinansowanie likwidacji barier architektonicznych, w komunikowaniu się i technicznych. Wniosek należy złożyć we właściwym miejscowo centrum pomocy rodzinie (PCPR, MOPR),
  • program tzw opieki wytchnieniowej,
  • dodatkowa opieka stomatologiczna (prawo do znieczulenia ogólnego i kompozytowych materiałów światłoutwardzalnych do wypełnień),
  • świadczenia opieki zdrowotnej i dostęp do usług farmaceutycznych poza kolejnością,
  • świadczenia zdrowotne poza kolejnością,
  • zniżki lub inne formy wsparcia właściwe dla danego obszaru zamieszkania. Są to ulgi związane m.in. z transportem miejskim, funkcjonowaniem instytucji miejskich gminnych (np. basen miejski, kino, teatr),
  • dodatkowe punkty do rekrutacji w placówkach opiekuńczych lub oświatowych (żłobki, przedszkola, szkoły)
  • darmowy dowóz do przedszkoli i szkół dla dzieci z orzeczeniem o niepełnosprawności lub refundacja rodzicom kosztów z tym związanych
  • odroczenie obowiązku szkolnego
  • zbiórki z 1,5% podatku – subkonto w Organizacji Pożytku Publicznego.

Kompleksowe informacje można uzyskać w PCPR w miejscu zamieszkania.

Opinia o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju (WWR)

Wczesne wspomaganie rozwoju dziecka to zajęcia, których celem jest stymulacja rozwoju psychoruchowego i społecznego. Udział w zajęciach jest bezpłatny, odbywa się na podstawie opinii wydanej przez Poradnię Psychologiczno – Pedagogiczną w rejonie zamieszkania.

WWR przysługuje dzieciom od momentu wykrycia niepełnosprawności do czasu rozpoczęcia nauki w pierwszej klasie szkoły podstawowej. WWR może być prowadzone w różnych placówkach: szkołach, przedszkolach i innych formach wychowania przedszkolnego (w tym integracyjnych i specjalnych), w poradniach psychologiczno pedagogicznych, ośrodkach wczesnej interwencji oraz w domach dziecka.

W ramach WWR dziecko ma prawo do 4-8 godz. zajęć miesięcznie. Wymiar zależy od potrzeb i możliwości dziecka.

Ważne! W przypadkach uzasadnionych potrzebami dziecka i jego rodziny, miesięczny wymiar godzin zajęć w ramach wczesnego wspomagania rozwoju może być wyższy niż 8 godzin. Zwiększenie liczby godzin wymaga zgody organu prowadzącego jednostkę systemu oświaty, w której dziecko realizuje zajęcia.

Wczesne wspomaganie rozwoju może przynieść efekty niebagatelnego stopnia. Nierzadko specjalistom udaje się doprowadzić do tego, że istniejące u malucha deficyty uda się skutecznie skompensować. Sama jednak już nazwa zajęć sugeruje, że powinny one być wdrażane u potrzebujących ich dzieci szybko – im wcześniej tym lepiej  – dlatego właśnie, kiedy rodzice tylko mają choćby cień podejrzenia, że rozwój dziecka może przebiegać nieprawidłowo, powinni oni niezwłocznie skonsultować się ze specjalistami.

Zespół powołany przez dyrektora poradni psychologiczno-pedagogicznej wydaje opinię na podstawie złożonego przez rodziców wniosku.

Wniosek można złożyć, załączając dokumentację, wydaną przez specjalistów:

  • opinie,
  • zaświadczenia,
  • wyniki obserwacji i badań psychologicznych, pedagogicznych i lekarskich,
  • dokumentację medyczną, dotyczącą leczenia specjalistycznego,
  • poprzednio wydane opinie, jeżeli takie zostały przygotowane.

Orzeczenie o kształceniu specjalnym.

Orzeczenie wydają rejonowe poradnie psychologiczno-pedagogiczne, właściwe ze względu na adres przedszkola/szkoły, do której uczęszcza dziecko lub miejsce zamieszkania (jeżeli dziecko nie chodzi do przedszkola). Dzieci i młodzież wymagające stosowania specjalnej organizacji nauki i metod pracy, posiadające to orzeczenie, objęte są formą pomocy, jaką jest kształcenie specjalne.

  • Orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego wydaje się na wniosek rodziców.
  • Druki wniosku oraz informacje o dodatkowych wymaganych dokumentach można uzyskać w siedzibie Zespołu lub pobrać ze strony internetowej.
  • Orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego jest wydawane przez Zespół Orzekający. Rodzic ma prawo uczestniczyć w posiedzeniu zespołu, zgłaszać swoje uwagi.
  • Orzeczenie jest wydawane na rok szkolny, etap edukacyjny lub okres edukacji w danej placówce.

 

Ważne! Warto poprosić lekarza wydającego zaświadczenie o precyzyjne wskazanie, jakiej pomocy potrzebuje dziecko w placówce oświatowej. Jeżeli lekarz uważa, że dziecko potrzebuje tzw. asystenta – cienia, to na zaświadczeniu powinien znaleźć się zapis o konieczności indywidualnego wsparcia przez osobę dorosłą lub nauczyciela wspomagającego.

 

Co zawiera orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego?

  • dane dziecka i rodzica,
  • adres poradni oraz dane pracowników wchodzących w skład zespołu orzekającego,
  • przyczynę wydania orzeczenia,
  • rodzaj niepełnosprawności,
  • okres obowiązywania dokumentu,
  • zalecenia,
  • uzasadnienie.

 

Zalecenia, są z punktu widzenia rodziców, najważniejszą częścią orzeczenia. Zawierają wskazówki odnośnie form kształcenia, rewalidacji, terapii, pomocy psychologiczno-pedagogicznej, metod i form pracy, zakresu dostosowania warunków kształcenia i wymogów edukacyjnych.

 

Dla każdego ucznia, który posiada orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego, opracowuje się W szkole indywidualny program edukacyjno- terapeutyczny ( IPET ), na podstawie wcześniej przygotowanej oceny poziomu funkcjonowania dziecka.

Na mocy orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego dziecko otrzymuje wsparcie w szkole, bezpłatną pomoc psychologiczno – pedagogiczną, zajęcia rewalidacyjne, a czasem sprzęt do nauki.

 

Orzeczenie o potrzebie zajęć rewalidacyjno-wychowawczych

Orzeczenie o potrzebie zajęć rewalidacyjno-wychowawczych

Przeznaczone jest dla dzieci i młodzieży z upośledzeniem umysłowym w stopniu głębokim ( 3 – 25 lat) posiadających orzeczenie o potrzebie zajęć rewalidacyjno wychowawczych wydane przez zespoły orzekające działające w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych tym publicznych poradniach specjalistycznych.

Celem zajęć jest wspomaganie rozwoju dzieci i młodzieży z upośledzeniem umysłowym w stopniu głębokim, rozwijanie zainteresowania otoczeniem oraz rozwijanie samodzielności funkcjonowaniu W w codziennym życiu, stosownie do ich możliwości psychofizycznych oraz indywidualnych potrzeb rozwojowych.

Zajęcia można realizować w szczególności w:

  • przedszkolach,
  • szkołach,
  • placówkach opiekuńczo-wychowawczych,
  • ośrodkach rehabilitacyjno – wychowawczych,
  • domach pomocy społecznej,
  • podmiotach leczniczych,

domu rodzinnym.

W jakim wymiarze?

– w przypadku zajęć zespołowych – 20 godzin tygodniowo, nie więcej niż 6 godzin dziennie,

– w przypadku zajęć indywidualnych – 10 godzin tygodniowo, nie więcej niż 4 godziny dziennie.

 

Nie jest możliwe odroczenie obowiązku szkolnego, dziecko realizuje obowiązki edukacyjne przez udział w zajęciach rewalidacyjno-wychowawczych.

Uczestnik zajęć nie realizuje podstawy programowej, zamiast tego realizuje indywidualny program zajęć opracowany w oparciu o jego potrzeby na podstawie diagnozy i zaleceń zawartych w orzeczeniu o potrzebie zajęć rewalidacyjno-wychowawczych.

 

Zajęcia obejmują w szczególności:

1) naukę nawiązywania kontaktów w sposób odpowiedni do potrzeb i możliwości uczestnika zajęć;

2) kształtowanie sposobu komunikowania się z otoczeniem;

3) usprawnianie ruchowe i psychoruchowe w zakresie dużej i małej motoryki, wyrabianie orientacji w schemacie własnego ciała i orientacji przestrzennej;

4) wdrażanie do osiągania optymalnego poziomu samodzielności w podstawowych sferach życia;

5) rozwijanie zainteresowania otoczeniem, wielozmysłowe poznawanie otoczenia, naukę rozumienia zachodzących w nim zjawisk, kształtowanie umiejętności funkcjonowania w otoczeniu;

6) kształtowanie umiejętności współżycia w grupie;

7) naukę celowego działania dostosowanego do wieku, możliwości i zainteresowań uczestnika zajęć oraz przejawianej przez niego aktywności.

 

Jaka forma kształcenia?

Każde dziecko niepełnosprawne ma prawo do pobierania nauki we wszystkich typach szkół, biorąc pod uwagę dostosowanie treści, metod i organizacji nauczania do jego możliwości psychofizycznych. Kształcenie to może być prowadzone w formie nauki w szkołach ogólnodostępnych, szkołach lub oddziałach integracyjnych, szkołach lub oddziałach specjalnych oraz specjalnych ośrodkach szkolno wychowawczych i specjalnych ośrodkach wychowawczych.

Dzieci i młodzież z zaburzeniami i odchyleniami rozwojowymi kierowane są do odpowiedniej formy kształcenia na podstawie orzeczenia wydanego przez zespoły orzekające, które działają w publicznych poradniach psychologiczno pedagogicznych i innych poradniach specjalistycznych. Na wniosek rodziców lub opiekunów prawnych zespoły orzekają. o potrzebie:

  • kształcenia specjalnego;
  • indywidualnego nauczania dla dzieci i młodzieży, których stan zdrowia uniemożliwia lub znacznie utrudnia uczęszczanie do szkoły;
  • zajęć rewalidacyjno-wychowawczych dla dzieci i młodzieży z upośledzeniem umysłowym w stopniu głębokim.

Ważne! Decyzja w sprawie najlepszej dla dziecka formy kształcenia należy wyłącznie do rodziców. Zalecenia poradni psychologiczno pedagogicznej, sugestie terapeutów, nauczycieli czy urzędników nie są dla rodziców wiążące.

 

Rodzice mogą wybrać:

Szkołę ogólnodostępną

– blisko domu, która pozwala dziecku z niepełnosprawnością na pełen kontakt z rówieśnikami. Niestety, wiele szkół i przedszkoli ogólnodostępnych ma nadal problemy z realizacją zaleceń zawartych w orzeczeniach o potrzebie kształcenia specjalnego.

Oddziały integracyjne

– w tej grupie może uczyć się maksymalnie pięcioro dzieci niepełnosprawnych reszta to dzieci bez orzeczenia. W oddziale pracuje nauczyciel prowadzący i nauczyciel wspomagający.

Oddziały specjalne

– funkcjonują najczęściej w przedszkolach i szkołach specjalnych, rzadko w ogólnodostępnych. Plusem takich oddziałów jest mała liczba dzieci w grupie oraz specjalistyczne przygotowanie kadry, dobre wyposażenie oraz duże zrozumienie problemów podopiecznych. Oddziały specjalne są często przeznaczane konkretnym niepełnosprawnościom.

Edukacja domowa

– nauczanie domowe pozwala stworzyć dziecku warunki idealne, dostosowane do jego indywidualnych potrzeb. Rodzice powinni jednak pamiętać, że biorą na siebie całkowitą odpowiedzialność za edukację dziecka, któremu, oprócz wiedzy, powinni także zapewnić możliwość kontaktu z rówieśnikami.

Nauczanie indywidualne

– obecnie nauczanie indywidualne organizuje się na czas określony, dla uczniów chorych, których stan zdrowia uniemożliwia lub znacznie utrudnia uczęszczanie do szkoły. Otrzymują oni z poradni psychologiczno-pedagogicznej orzeczenie o potrzebie nauczania indywidualnego.

Specjalne programy nauczania

– np. dla dzieci prawnych intelektualnie wymagających odizolowania, unieruchomionych na oddziałach szpitalnych lub w domu z powodu braku możliwości przemieszczania się, Program Avatar  AV1  realizowany eksperymentalnie w Polsce przez Fundacje Mam serce. (link).

 

Dzieci posiadające orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego mają możliwość dwukrotnego odroczenia spełniania obowiązku szkolnego.

Dla uczniów posiadających orzeczenie kształcenia specjalnego można przedłużyć okres nauki:

– w szkole podstawowej:

o jeden rok – na I etapie edukacyjnym (kl. 1-3)

o dwa lata – na II etapie edukacyjnym (kl.4-8)

– w szkole ponadpodstawowej:

o jeden rok.

 

Uczniowi niepełnosprawnemu każda szkoła (ogólnodostępna, integracyjna i specjalna) zapewnia:

– obowiązkowe i dodatkowe zajęcia edukacyjne,

– zajęcia rewalidacyjne (co najmniej 2 godziny tygodniowo),

– pomoc psychologiczno-pedagogiczną.

w tym w szczególności:

– realizację zaleceń zawartych w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego,

– odpowiednie warunki do nauki,

– sprzęt specjalistyczny i środki dydaktyczne,

– realizację programu nauczania oraz programu wychowawczego i profilaktyki z wykorzystaniem odpowiednich form i metod pracy,

– integrację ze środowiskiem rówieśniczym,

– przygotowanie uczniów do samodzielności w życiu dorosłym,

– pomoc rodzicom uczniów niepełnosprawnych w zakresie doskonalenia umiejętności niezbędnych we wspieraniu rozwoju ich dzieci.

 

Rodzaj zajęć, a także forma ich realizacji, powinny odpowiadać indywidualnym potrzebom rozwojowym i edukacyjnym ucznia niepełnosprawnego oraz być dostosowane do jego możliwości psychofizycznych.

ŹRÓDŁA:

 

  • https://www.gov.pl
  • https://www.pfron.org.pl/
  • https://rehabilitacjaopole.pl/
  • https://www.centrumdobrejterapii.pl/
  • https://sip.lex.pl/akty-prawne/
  • https://zazyciem.gov.pl/
  • https://pixabay.com/pl/illustrations/
  • Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 9 sierpnia 2017 r. w sprawie zasad organizacji i udzielania pomocy psychologiczno-pedagogicznej w publicznych przedszkolach, szkołach i placówkach (Dz.U. z 2017 r. poz. 1591)
  • Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 9 sierpnia 2017 r. w sprawie warunków organizowania kształcenia, wychowania i opieki dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnych, niedostosowanych społecznie i zagrożonych niedostosowaniem społecznym (Dz. U. z 2017 poz. 1578 z późn. zm.)
  • Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z 24 sierpnia 2017 r. w sprawie organizowania wczesnego wspomagania rozwoju dzieci (Dz.U. z 2017 r. poz. 1635) § 2 pkt 1, § 3 ust. 2.
  • Rozporządzenie MEN z 23 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków i sposobu organizowania zajęć rewalidacyjno-wychowawczych dla dzieci i młodzieży z upośledzeniem umysłowym stopniu głębokim. Dz.U. z 2013 r. Poz.529.