NFC[1] to technologia, która pozwala nawiązać bezprzewodową i bezdotykową komunikację pomiędzy różnymi urządzeniami, które znajdują się w bliskiej odległości. Nie potrzeba więc kabli, wystarczy, że sprzęty elektroniczne będą znajdowały się kilka lub kilkadziesiąt centymetrów od siebie.

Na pewno spotkałeś się z nią w sklepie, gdy kasjer zapytał klienta „czy płaci Pan telefonem?”. Jest to możliwe po włączeniu w smartfonie funkcji NFC.

Dzięki tej technologii można też przesyłać nieduże pliki i inne dane.

Zapytasz jak to możliwe? Cóż, chyba najlepiej odpowiedziałby na to pytanie nauczyciel fizyki. W urządzeniu posiadającym funkcję NFC znajduje się maleńki chip. Jeśli on i jego antena (znajdująca się np. w terminalu płatniczym w sklepie) znajdą się w zasięgu pola magnetycznego (to taka przestrzeń, w której działają różne siły) powstaje energia, dzięki której możliwe jest przesłanie sygnału składającego się z potrzebnych nam danych – w tym wypadku informacji o płatności.

NFC znajdziemy między innymi w smartfonach, tabletach, smartwatchach, niektórych słuchawkach bezprzewodowych i głośnikach oraz w tzw.tagach, a więc na przykład w naklejkach, bransoletkach, breloczkach (choćby takich, które mierzą nasz czas pobytu na siłowni lub basenie) lub „pestkach” (najczęściej płaskich breloczkach) którymi otworzymy drzwi do klatki schodowej lub bramę wjazdową.

NFC jest technologią bezpieczną, gdyż zazwyczaj nasze urządzenia, wykorzystywane też w celach płatniczych, do zadziałania tej funkcji wymagają dodatkowej AUTORYZACJI[2], np. kodem pin albo posłużenia się czytnikiem linii papilarnych. Mimo wszystko warto w przypadku płatności zbliżeniowych z użyciem tej technologii korzystać ze zweryfikowanego oprogramowania, np. Google Pay lub Apple Pay. No i oczywiście regularnie AKTUALIZOWAĆ[3] aplikacje – wtedy jest bezpieczniej.

[1] Skrót pochodzi z języka angielskiego: „Near Field Communication”.

[2] To nasze hasło znajdujące się pod literą „A”.

[3] Jeśli chcesz wiedzieć więcej, przejdź do litery „U”.