Można ją podzielić na trzy filary:
- Kompetencje techniczne – jak używać narzędzi:
Umiejętność obsługi urządzeń (komputery, smartfony, tablety),
znajomość aplikacji edukacyjnych, komunikatorów, platform społecznościowych,
rozwiązywanie prostych problemów technicznych (np. reset, ustawienia prywatności).
Celem jest samodzielność i sprawczość w cyfrowym świecie.
- Kompetencje informacyjne i medialne – jak rozumieć treści
Krytyczne myślenie wobec treści w internecie (fake news, deepfake, clickbait),
umiejętność wyszukiwania źródeł informacji i oceny ich wiarygodności,
rozumienie, jak działają algorytmy (np. dlaczego widzę określone reklamy czy filmy),
świadomość wpływu mediów na emocje, relacje, wybory życiowe.
Celem jest wychowywać użytkowników świadomych, a nie biernych konsumentów treści.
- Kompetencje społeczne i etyczne – jak zachowywać się online
Netykieta (zasady komunikacji w sieci, szacunek do innych),
odpowiedzialność za własne słowa i czyny online (mowa nienawiści, cyberprzemoc),
ochrona prywatności i danych osobowych,
równowaga między światem online i offline.
Kształtowanie obywatelstwa cyfrowego, które buduje relacje i korzystanie z sieci w sposób konstruktywny.
Edukacja cyfrowa chroni przed uzależnieniami.
Świadomość mechanizmów – użytkownik, który rozumie, że aplikacje są zaprojektowane tak, aby zatrzymywać uwagę, potrafi łatwiej stawiać granice.
Alternatywa dla „bezmyślnego scrollowania” – młodzież uczona twórczego wykorzystania technologii (np. grafika, programowanie, montaż wideo) częściej używa jej aktywnie, a nie pasywnie.
Wzmacnianie poczucia kontroli – młody człowiek nie jest „ofiarą ekranu”, ale użytkownikiem, który podejmuje decyzje.
